تبليغاتX
.:::: بهترین اطلاعات برای تو ::::.
اثرات اجتماعی هیپ هاپ
موسیقی هیپ هاپ قسمتی از یک نهضت فرهنگی به نام هیپ هاپ است که شامل عناصری مانند رقص برک و هنر دیوار نویسی بهمراه فهرست مرتبطی از زبان عامیانه در موسیقی هیپ هاپ|زبان عامیانه، مدهای هیپ هاپ . مد و دیگر عناصر است. محبوبیت موسیقی به محبوبیت فرهنگ هیپ هاپ در ایالات متحده و دیگر کشورها کمک کرد.

  • اواخر دهه ۱۹۹۰ شاهد افزایش محبوبیت سبک زندگی «bling bling» در موسیقی بود که بر روی نمادهایی همچون ثروت و مقام مثل پول، جواهرات، اتوموبیل و لباس تکیه داشت. با اینکه نماد ثروت از زمان زایش موسیقی هیپ هاپ بوجود آمده بود، فرهنگ جدید و قوی تر«bling bling» ریشه در کارهای بسیار موفق اواسط تا اواخر دهه ۹۰( مخصوصا کارهای ویدیویی) Puff Daddy ، Bad Boy Records و همچنین کارNo Limit Records توسط ]] مستر پی داشت. با این حال واژه آن درسال ۱۹۹۹و موسیقی توسط B.G، بازیگر Cash Money Records در کار تک نفره اش«bling bling» خلق شد. از مظاهر سبک زنگی و نگرش «bling bling»، طرفداران Cash Money بودند. با اینکه بسیاری از طرفداران رپ، مخصوصا گانگستاها، بی هیچ واهمه‌ای فرهنگ bling bling را دنبال می‌کنند، دیگران (بیشتر هنرمندانی خارج از جریان هیپ هاپ) عملا پیروان بی چون وچرای bling bling را سرزنش کرده و این فرهنگ را |ماتریالسم اقتصادی|ماتریالیستی می‌نامند.

 آلبوم All Eyez on Me محصول سال ۱۹۹۶ بخاطر ژانری که داشت، از آلبوم‌های بسیار تأثیر گذار آن زمان بود و موفق‌ترین کار ۲Pac محسوب می‌شد. موفقیت چشمگیر هیپ هاپ --- مخصوصا gangsta rap --- اثرات اجتماعی بسیاری نیز در طرز رفتار جوان مدرن داشته‌است.

 رفتارهای خودخواهانه‌ای که معمولاً در غزلیات و آثار ویدیویی برخی از هنرمندان هیپ هاپ نمایش داده شده‌است، به کرات اثراتی منفی بربرخی از طرفداران ایده آلیست آنها داشته‌است.                           این در حالی است که بطورحتم رفتارهای تعدادی از هنرمندان خاص نمی‌تواند نشان دهنده رفتارجامعه هیپ هاپ باشد، و تأثیر محتوای غزلیات هیپ هاپ بر جوانانی که بخشی از فرهنگ هیپ هاپ را تشکیل می‌دهند جای بحث دارد، چنین جوانانی اغلب نقاب شخصیتی یک" گانگستراً را دارند در حالیکه عضو هیچ گروه تبهکاری نیستند.

 اغلب چنین نقاب‌های شخصیتی موجب رفتارهای غیر اجتماعی مانند کناره گیری از دوستان، بی توجهی به تحصیلات، عدم پذیرش قدرت‌ها و انجام جرم‌های کوچک مانند خرابکاری می‌شود. در حالیکه اغلب شنوندگان می‌توانند نکات داستان‌های مربوط به رفتار اجتماعی را تشخیص دهند، یک گونه فرهنگ فرعی بنام pseudo-gangsta در میان جوانان آمریکای شمالی ایجاد شده‌است.

از آنجا که موسیقی هیپ هاپ تقریباً همیشه بر یک مردانگی زیاد تاکید دارد، چنین گفته می‌شود که غزلیاتش نشاندهنده یک ذهنیت homophobic است.                                                               اغلب تردید‌ها و گمان‌های در مورد وجود تعداد بسیاری موزیسین‌های هیپ هاپ همجنس باز وجود دارد که از ترس از دست دادن کارشان خود را مخفی نگه داشته‌اند.

 چنین شایعاتی در مورد برخی هنرمندان هیپ هاپ از قبیل کوئین ، دا براتو برخی دیگر گفته می‌شود.  

در سال ۲۰۰۱، فستیوال سالانه به نام  PeaceOUT World Homo Hop Festival در اوکلند در کالفرنیا برگزار شد که برای اولین باردر این فستیوال تمامی نوازندگان همجنس باز، دو جنسی و رپ‌هایی که تغییر جنسیت داده بودند حظور داشتند و از آن تاریخ این فستیوال هر ساله برگزار شده ست. در سال ۲۰۰۳به همجنس باز و هنرمند رپ و هیپ‌ها، ]]کاشن[[ عنوان Baby Phat داده شد ، با این وجود آثار او هرگز به معرض نمایش گذاشته نشدند. در سال ۲۰۰۵، Pick Up the Mic عرضه شد که در آن به نوازندگان LGBT هیپ هاپ پرداخته شده بود.

هیپ هاپ زبان عمیانه]] زبان عامیانه[[ خود را دارد که شامل کلماتی مانند yo، flow و phat می‌باشد. به دلیل موفقیت تجاری قابل توجه هیپ هاپ در اواخر دهه نود و اوایل قرن ۲۱، بسیاری از این گونه کلمات در لهجه‌های مختلفی در سرتاسر آمریکا و جهان بکار رفتند و حتی کسانی که از طرفداران هیپ هاپ نبودند از کلماتی مانندdis به کرات استفاده می‌کردند.

 کلماتی مانند homie نیز وجود دارند که به پیش از زمان هیپ هاپ بر می‌کردند اما اغلب به هیپ هاپ نسبت داده می‌شدند و دلیل آن هم ارتباط نزدیک بین آثار هیپ هاپ و لهجه بسیاری از نوازندگان است، ]] انگلیسی محاوره‌ای آفریقایی آمریکایی . برخی مواقع اصطلاحاتی مانند « خیلی باحالی» با یک ترانه جا افتاده ( در اینجا ، در ترانه « دستانت را جایی نگه دار که من ببینم» با بوستا رایمز و تنها به همین صورت کوتاه شده بکار می‌روند.

 زبان عمیانه‌ای مانند Snoop Dogg و E-۴۰ که قانونمند هستند ودر آنها با اضافه کردن «-izz» به وسط کلمه‌ها "shit" به "shizznit" تبدیل می‌شود اهمیتی خاص دارند(بعضی مواقع نیز "n" اضافه می‌گردد).

این روش‌ها که اززبان بی مفهوم ]]فرنکی اسمیت[[ در ترانه سال ۱۹۸۰ او به نام«DoubleDutch Bu» آغاز شده است، حتی در میان کسانی که طرفدار هیپ هاپ نیستند نیز رواج یافته، در حالیکه این افراد احتمالاً از منشاء آن بی اطلاع هستند.


سانسور در هیپ هاپ

احتمالاهیپ هاپ به دلیل بکارگیری الفاظ نامناسب در مقایسه با سایر موسیقی‌های سال‌های اخیر بیش ازهمه با مشکل سانسور مواجه بوده‌است.

 همچنین انتقاداتی در رابطه با اینکه ضد نظام است متوجه این نوع موسیقی است.                     بسیاری از اشعار این سبک تجسم کننده جنگ و کودتاهایی هستند که در نهایت به سرنگونی نظام می‌انجامند. برای مثال شعر «Gotta Give the Peeps What They Need» محصول گروه Public Enemy بدون کسب اجازه از سازندگان آن مورد ویرایش قرار گرفت که طی آن کلماتی همچون «آزاد Mumiaو .. حذف شده» استفاده گسترده از فحش و ناسزا در بسیاری از اشعار باعث شده‌است که بر سر پخش آنها بصورت آثار ویدیویی در کانال‌های تلویزیونی مثل MTV و یا در رادیو جنجال‌های بسیار برانگیخته شود. در نتیجه بسیاری از آثار هیپ هاپ بصورت سانسور شده پخش می‌شوند که طی این سانسورها کلمات مستهجن حذف شده (در حالیکه موسیقی متن حذف نمی‌شود) و یا حتی کلمات و اشعاری کاملاً متفاوت جایگزین آنها می‌شود. نتیجه، که معمولاً باعث می‌شود باقی اشعار نامفهوم شوند و یا با ضبط اصلی کار متناقض باشند، همراه با دیگر جنبه‌های موسیقی کاملاً مورد توجه قرار گرفته‌اند و در فیلم‌هایی همچون Austin Powers in Goldmember مورد مضحکه قرار گرفته‌اند، که در آن شخصیتی که در فضای مضحکه آمیزی از هیپ هاپ در حال بازی است، شعری را می‌خواند که کاملاً سانسور می‌شود.

در سال ۱۹۹۵ |راجر ابرت| می‌نویسد:

«رپ در محافل سفید پوستان از وجهه بدی برخوردار است. بسیاری بر این باورند که موسیقی رپ در بر گیرنده الفاظ مستهجن، خشن، ضد سفید پوست و توهین آمیز نسبت به زنان است. در حقیقت برخی از این الفاظ همین گونه‌اند. اما بیشتر آنها اینگونه نیستند. این در حالیست که بسیاری از سفید پوستان اهمیتی نمی‌دهند. آنها صدای سیاه پوستان را ناخشنود و نا هماهنگ می‌دانند. با این حال رپ اکنون همان نقشی را بازی می‌کند که باب دیلن در سال ۱۹۶۰ بازی می‌کرد. رپ آرزوها و خشم‌های یک نسل را بیان می‌کند و قسمت اعظم آن در غالب نوشته‌های رسا موجود است.

یه قسمت دیگش مونده که اون خیلی زیاده برای فردا می نویسمش!

2 نوشته شده در  شنبه دهم فروردین 1387ساعت 1:19 بعد از ظهر  توسط گوگولی (مدیریت وبلاگ)  | 

پیشینه هیپ هاپ
سمینال اجرای اول «ایلمتیک»، دارای تأثیری چشمگیر در هیپ هاپ ایست کوست در اواسط دهه ۱۹۹۰ مهم‌ترین دوره‌های تاریخی هیپ هاپ دوره‌های هیپ هاپ مکتب قدیم دوره (۱۹۷۰ تا ۱۹۸۵) است، که از آغاز دوره هیپ هاپ تا زمان ورود آن به جریان غالب، و دوره هیپ هاپ عصر طلایی (۱۹۸۵ تا ۱۹۹۳) است، که صدای ایست کوست و وست کوست را با هم ادغام کرده و با ظهور رپ گنگستا و جی فانک، که ساخته وست کوست است وارد عصر جدید شد. سالهای پس از ۱۹۹۳ شامل هیپ هاپ پورنو، بیلینگ و ژانرهای مخفی، که دوران جدید را تعریف می‌کند است.

هیپ هاپ در طول دهه ۱۹۷۰ در بلاک پارتی در شهر نیویورک شکل گرفت، یعنی زمانی که دی جی‌ها شروع به جدا کردن بریک‌های کوبه‌ای برای مقابله با آوازهای فانک، سول، R&B و دیسکو کردند. خاستگاه این نوع از آواز به اوسط دهه ۱۹۵۰ بر می‌گردد یعنی زمانی که هنرمند راک سول/فانک جیمز براون دسته ریچارد کوچولو را نخستین گروهی دانست که موسیقی فانک را در بیت راک قرار داد. این آوازها بر مبنای &ndash؛ دی جی «بریک بیت» ساخته شده‌است. با افزایش محبوبیت هیپ هاپ، نوازندگان شروع به صحبت کردن در حین نواخته شدن موسیقی کردند، و از آن پس «رئیس تشریفات» یا «امسی» نام گرفتند. در سال ۱۹۷۹، دو آلبوم هیپ هاپ نخستین بار به صورت تجاری پخش شد: «شاه تیم ۳ (جاک شخصیت)» ساختهدسته فتبک، و «شادی رپها» ساخته دسته شوگرهیل؛ شادی رپها چهلمین آهنگ برتر آمریکا در نمودار آهنگهای پاپ برتر شد. دسته راک بلوندی با آهنگ شعف، در سال ۱۹۸۰، در فهرست صد آهنگ برتر جایگاه اول را به خود اختصاص داد.

در دهه ۱۹۸۰، هیپ هاپ تنوع بیشتری یافت و تبدیل به نوع پیچیده تری از موسیقی شد. هم‌زمان، فنون پیچیده تری ایجاد شد، که از آن جمله می‌توان بهاسکرچ، و ضبط الکترونیکی اشاره کرد. در اواخر دهه ۱۹۸۰، با افزایش محبوبیت این ژانر از موسیقی شماری از سبک‌ها و زیر گونه‌های جدید هیپ هاپ پا به عرصه گذاشت. آهنگسازان هیپ هاپ شروع به همکاری با دسته‌های راک کردند و ژانرهای جدیدی همچون هیپ هاپ خودآگاه، جاز رپ و رپ گنگستا را به وجود آوردند.

در دهه ۱۹۹۰، رویارویی طولانی میان رپهای گنگستا در وست کوست و ایست کوست آغاز شد. این امر منجر به فنای هر دوی توپاک شکور و بی. آی. جی بد نام، به ترتیب در سال‌های ۱۹۹۶ و ۱۹۹۷ شد. در سال ۱۹۹۶، گروه رپ کلیولند بون تاگز-ان-هارمونی با آهنگ «چهار راه تا» رکورد ۳۲ ساله بیتلیها برای سریعترین رشد را پشت سر گذاشت، و در سال ۲۰۰۰، آهنگ ال پی مارشال مادر ساخته خواننده رپ آمریکایی‌های اسکاتلندی تبار سفید پوستان بیش از نه میلیون نسخه فروش داشت و جایزه گرمی را به خود اختصاص داد!!!


تاثیر هیپ هاپ (رپ) بر روی موسیقی های دیگر

جدای از محبوبیت بسیار هیپ هاپ، این ژانر از موسیقی تأثیر چشمگیری بر اکثر انواع موسیقی مردمی داشت. برخی هنرمندان بیت یا رپ هیپ هاپ را با راک اند رول، هوی متال، پانک راک، مرنگو، سالسا، کومبیا، فانک، جاز، خانگی، تاراب، رگا، هایلایف، ام بالاکس و سول درهم آمیختند. خوانندگان پاپ نوجوانان و دسته پسرها همچون بک استریت بویز،*NSYNC، کریستینا آگوئیلرا، جسیکا سیمپسون، و بریتنی اسپیرز در بسیاری از تک خوانی‌های خود از بیت‌های هیپ هاپ استفاده می‌کنند.

از اوایل دهه ۱۹۹۰ ارتباطی نزدیک و خاص بین موسیقی هیپ هاپ و موسیقی حزن انگیز بوده‌است.در واقع امروزه تقریباً در تمامی موسیقی‌های حزن انگیز ثبت شده عناصری از موسیقی هیپ هاپیافت می‌شود.ترکیب این دو به نام nu soul در اواخر دهه ۱۹۸۰ در گروه‌های New Jack Swing دیده شدند.با این وجود تا بیش از ظهور نوازندگانی مانند ماری جی بلیگ و ماریا کری شکل مدرن آن بوجود نیامد.در اواخر دهه ۱۹۹۰ و اوایل ۲۰۰۰، تأثیرات موسیقی هیپ هاپدر خوانندگانی مانند دی انجل،لارین هیل ، جیل اسکات و آلیسیا کیز مشهودتر شد.

طی دهه ۸۰، گروه‌های مشهوری مانند Run-D.M.C. هم از هیپ هاپ و هم از]]هارد راک[[ در ژانرهای جدیدی استفاده کردند که نمونه آن “Walk This Way” است با اجرای Aerosmith که موفقیتی فوق العاده بدست آورد. سایر نوازندگانی مانند ]]آیس تی[[و گروهش Body Count از هیب هاپ، پانک راک و متال استفاده کردند، با این حال اینطور گفته می‌شود که اولین گروهی که متال را با تکنیک‌های آوازی رپ آمیخت گروه Anthraxبوده‌است. برداشت جدید «Bring The Noise» توسط (Anthraxو Public Enemy نمونه‌ای خوب ازاولین آهنگ‌های رپ- متال است. Biohazard، Faith No More، Rage Against The Machine]] [[ از جمله سایر نمونه‌های اولیه این گونه موسیقی‌ها می‌باشند. در اواخر دهه ۱۹۹۰ با ظهور گروه‌های مانند Linkin Park ، Limp Bizkit و Korn که]]نیو متال[[ نام گرفتند ، موسیقی رپ- متال محبوب تر شد و در عین حال بیشتر مورد انتفاد طرفداران هر دو ژانر موسیقی قرار گرفت.

در آمریکای لاتین، موسیقی رپ در دهه ۱۹۸۰ به صورتtoasting که قسمتی ازموسیقی جامائیکایی ragga می‌باشد شناخته شد. به عنوان مثال غزلیات رپ از قبل بخشی ازsoca music بودند. رشد موسیقی هیپ هاپ در این ناحیه باعث ظهور آمیزه‌های آشکاری مانندreggaeton و timba شد. در آفریقا نیز آوازهای رپ گونه مانند tassou سنگالی ازقبل بخشی از موسیقی‌های محبوب بودند و موسیقی هیپ هاپ به سهولت به سبک‌های مشهوری مانند taarab و mbalax ادغام شد. در کوبا نیز با گروه‌هایی مانند Anonimo Consejo، Doble Filo، Papa Umbertico و گروه فمینیستی و همجنس باز Krudas هیپ هاپ رشدی قابل توجه یافت.

این ژانر همچنین بر سبک‌های مختلف ]]موسیقی برقی[[ نیز تأثیر داشت. تأثیرات موسیقی هیپ هاپ در ژانرهایی مانند trip-hop ،jungle، UK garage، grime و سایر ژانر‌ها کاملاً مشهود است.

بقیه شو دارم حاضر می کنم!! اگه عکسی از این گروه ها خواستید بگید براتون بزارم!!

2 نوشته شده در  جمعه نهم فروردین 1387ساعت 3:19 بعد از ظهر  توسط گوگولی (مدیریت وبلاگ)  | 

تاریخچه ی مختصر درباره ی هیپ هاپ (رپ)
هيپ‌هاپ سبکي از موسيقي است که اصولاً با نام موسيقي رپ شناخته مي‌شود . اين سبک از اواسط ۱۹۷۰ تا به امروز در آمريکا رواج دارد .
 و از سال ۱۹۸۰ به بعد از مردمي ترين موسيقي‌هاي آمريکا به عنوان زيرمجموعه‌اي از موسيقي‌هاي پاپ به‌شمار مي‌آيد . اين سبک دو زيرمجموعه اصلي دارد که شامل رپ‌زدن و دي‌جي‌گري مي‌شود.
 رپ يک نوع طرز گويش و خوانندگي است که توسط سياه‌پوستان امريکايي براي مبارزه با تبعيض نژادي ابداع شد از بزرگ‌ترين خوانندگان آن مي‌توان به توپاک و امينم و کانيه وست اشاره کرد. رپ ابتدا به زبان انگليسي و بعد آلماني فرانسه و فارسي رايج شده هم اکنون خوانندگان رپ فارسي با استفاده از استوديوهاي زيرزميني کار خود را پيش مي‌برند .
گويش رپ و رپ خواني از رنگين پوست‌هاي امريکايي جان گرفته و به دليل مبارزه با تبعيض نپادي صورت گرفته و هم اکنون بر لب و دهان رپرهاي اين نسل مي‌چرخد.کار رپرهاي ايراني داراي فرق‌هايي با رپرهاي امريکايي و الماني و فرانسوي است.که مي‌توان رپ پرشين را تک در دنيا خواند.
 اين گونه از موسيقي بر گونه‌هاي ديگر موسيقي نيز تاثيراتي داشته‌است. فرهنگ رپ، فرهنگي که خصوصاً به جوانان سياه و اقشار تحتاني در جوامع غرب تعلق دارد، از آمريکا سرچشمه گرفته و شورشگران سراسر جهان را تحت تاثير قرار داده‌است. رپ فرهنگ کوچه و خيابان است که با استفاده از ابزار و آلات بسيار محدود و ابتدائي، توجه افراد را بخود جلب ميکند.
نقاشيهاي بسيار هنرمندانه و مبتکرانه بر ديوارهاي شهر، شعارنويسي با خط مخصوص، رقص‌هاي پر تحرک در گوشه خيابان و ترانه خواني با سبک خاص، همگي اجزايي از فرهنگ رپ هستند. کلام موسيقي رپ با بحر طويل قابل مقايسه‌است. کلمات تقريباً بصورت صحبت عادي ادا ميشوند، و ضربي قوي آنرا همراهي ميکند.
 
 
 انقطاع‌ها و برگشتها در نحوه نواختن ضرب و صداي خراش گونه‌اي که با تبديل صفحه گرامافون به يک آلت موسيقي ايجاد شده، تحرک و شوري بيسابقه بر شنونده بر مي‌انگيزد.موسيقي رپ از تکامل اشکال ديگري از موسيقي سياهان در محله‌هاي فقيرنشين برانکس نيويورک و تا حدودي هارلم شکل گرفته‌است. اين محلات، نقطه تمرکز گروههائي از سياهان است که سالها پيش تحت شرايط فلاکت بار اقتصادي مجبور به مهاجرت از ايالات جنوبي به شهرهاي بزرگ نظير نيويورک شدند. آنها کار در مزارع را رها کرده و به پرولتر تبديل گشتند.
 
اما اگر به ريشه‌ها و ماخذ اين موسيقي باز گرديم به غرب آفريقا و سرودهاي کستايش ساوانا مي‌رسيم. در نيجريه و گامبيا نيز تکخوانهائي وجود دارند که طنزهاي اجتماعي را بشکل ترانه و نقالي اجراء ميکنند و اين بسيار به رپ شبيه‌است.
موسيقي رپ از طريق محلات فقير نشين نيويورک که محل تلاقي توده مهاجر جزاير کارائيب با توده سياه ميباشد، بر موسيقي رگه تاثیر نهاده‌است.
اواخر دهه ۱۹۶۰، وقتی که آمریکا زیر ضربه مبارزات انقلابی در شورهای تحت سلطه اش، خصوصاً ویتنام، قرار داشت و انقلاب چین نیز بر شورشگران و انقلابیون در ایالات متحده تاثیر نهاده بود و دریچه‌ای از آگاهی طبقه کارگر و دورنمای انقلابی را برویشان گشوده بود، در شهرهای بزرگ آمریکا تضادهای طبقاتی میان سیاه با بورژوازی امپریالیستی و پایه‌های اجتماعیش حدت و شدتی فوق العاده یافته بود. بین محلات فقیرنشین سیاه با سایر نقاط شهر نیویورک، چیزی شبیه به خط مرزی وجود داشت . خط مرزی شاهد درگیری میان دسته‌های متشکل سفیدهای نژاد پرست و پلیس از یکطرف با گروه‌های بزرگ و متشکل جوانان سیاه بود.
 تشکیل این گروه‌ها، پاسخی ضروری به تعرضات و سرکوبگریهای مداوم حکومت علیه ساکنان بیغوله‌های نیویورک بحساب میآمد. گروه‌های رپ از دل همین تشکلات شورشی سیاه شکل گرفت. موسیقی خیابانی رپ که نخست توسط گروههای کوچک سیاه پوست در محدوده محلات اجرا می‌شد از سال ۱۹۷۹ پا بعرصه بازار موسیقی گذاشت.
 افشاگری از رپ‌های ارتجاعی و تجارتی یکی از وظایف خوانندگان مترقی و انقلابی رپ، و در قالب ترانه‌های رپ است. این کار را رپ‌خوانهای انقلابی نظیر «دی» بارها انجام داده‌اند. مثلا در سال ۱۹۷۰، ترانه‌ای تجارتی خوانده شد که در آن از خوش بودن و جشن گرفتن و کاری بدرد بقیه مردم نداشتن، صحبت شده بود؛
 «دی» ترانه‌ای تحت عنوان «چگونه ملت سیاه را بپا خیزانیم؟» خواند و در آن، خطاب به سرایندگان آن ترانه تجارتی چنین گفت: جشن تو میتواند بزودی زود خاتمه یابد، وقتی که آنها، یکروز بعد از ظهر، بقول خودشان اگر چه طی سالهای اخیر، بسیاری از موسیقیدانان ارتجاعی از این سبک در پاره‌ای از آثار خود استفاده کرده‌اند، اما جوهر و روح شورشگر رپ همچنان در وجود گروههای یاغی ضد سیستم، در محلات فقیرنشین و محافل سیاسی و غیر قانونی آمریکا زنده‌است در اینجا قسمتی از نخستین ترانه رپ اعتراضی که از معروفیتی بین المللی برخوردار گشته و «پیام» نام دارد را میخوانیم.
 این ترانه از آثار «گرند مستر فلش» و گروه «فوریوس فایو» است. این ترانه حکایت شرایط نابسامان طبقه‌های فقیرنشین جامعه است.
 دستم را به‌روی اسلحه‌ام میفشارم  ، چرا که قصد جانم را کرده‌اند.   مرا هل ندهید،   دیگر جان به لبم رسیده  ...

این بود ذره ای از اطلاعات در دریای بزرگ اطلاعات.

برای فردا بقیه اش رو میذارم!!!

الان من خیلی خفن شدما .. برات تکس بنویسم حال کنی

2 نوشته شده در  پنجشنبه هشتم فروردین 1387ساعت 7:22 بعد از ظهر  توسط گوگولی (مدیریت وبلاگ)  |